O rasie
Karelski Pies na Niedźwiedzie, potocznie zwany karelczykiem, to stara nordycka rasa psów, która pochodzi z Finlandii, a dokładniej - została wyhodowana w Karelii. Dawniej, kiedy jeszcze w Finlandii występowały niedźwiedzie – Karelskich psów używano do polowań na te olbrzymie zwierzęta drapieżne i stąd właśnie wzięła się ich nazwa.
Pierwszy karelczyk trafił do Polski na początku lat 60. i od tej pory rasa jest obecna w naszym kraju, szkoda tylko, że jej populacja jest tak niewielka, ale za to poziom posiadanych przez nas psów jest wysoki.
Ten średniej wielkości czarno-biały szpic odznacza się ogromną pasją łowiecką, ma znakomity węch i wzrok toteż nadal używany jest – choć niestety nie często – do polowań i to nie tylko na niedźwiedzie, również na łosie, jelenie, dziki, rysie i wilki.
Karelczyk znakomicie radzi sobie również polując na wszelkiego rodzaju ptactwo dzikie (bażanty, kaczki) oraz na zwierzęta futerkowe (sobole, kuny, wiewiórki). Odznacza się wszystkimi właściwościami psychicznymi i użytkowymi charakterystycznymi dla grupy szpiców.
Główne cechy charakteru tego psa to: odwaga i determinacja, które to cechy nierzadko ratowały życie myśliwemu przed rozjuszonym niedźwiedziem. Również woda nie stanowi dla Karelczyka żadnej przeszkody, ponieważ pies ten jest świetnym pływakiem. Duża samodzielność i niezależność wynikająca ze specyfiki środowiska, w jakim kształtowała się rasa sprawia, że pies ten jest znakomitym towarzyszem i pomocnikiem na polowaniach, choć wymaga przewodnika doświadczonego, cierpliwego i konsekwentnego.
Karelski Pies na Niedźwiedzie nie nadaje się do szkolenia na ślepo posłusznego i wpatrzonego we właściciela psa, bowiem podobnie jak inne rasy pierwotne jest psem bardzo niezależnym, ale jego spokojne i łagodne usposobienie, ogromna pojetność i niezwykła wrażliwość na sposób obchodzenia się z nim opiekuna czy przewodnika stanowi zeń oddanego przyjaciela.
Standard FCI nr 48 (31.05.1994)
Karelski Pies na Niedźwiedzie (Karjalankarhukoira)
Kraj pochodzenia: Finlandia
Data publikacji obowiązującego standardu: 15.09.1989
Użytkowość: wszechstronny pies myśliwski
Klasyfikacja FCI: Grupa V Szpice i psy ras pierwotnych
Sekcja 2 Nordyckie psy myśliwskie
Nie obowiązują próby pracy
Wygląd ogólny:
Karelczyk to pies średniej wielkości o mocnej i krzepkiej budowie i sylwetce formatu prostokątnego, z tym, że długość tułowia tylko nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Szata gęsta z dwuwarstwowym podszerstkiem, uszy prosto stojące, ogon zakręcony na grzbiecie – w kształcie obwarzanka.
Głowa:
Oglądana od przodu jest trójkątna. Przełom czołowo-nosowy łagodnie zaznaczony, stop zaznaczony, czoło lekko wypukłe, brwi nieznacznie rozwinięte.
Kufa: głęboka o prostym grzbiecie nosa lekko zwężającym się ku czubkowi nosa. Nos czarny, dobrze rozwinięty, wargi cienkie, dobrze przylegające.
Zgryz nożycowy.
Oczy dość małe, ciemnobrązowe o żywym spojrzeniu.
Uszy stojące, średniej wielkości z nieznacznie zaokrąglonymi czubkami, lekko zwrócone na zewnątrz.
Szyja: średniej długości, muskularna, wysklepiona, obficie owłosiona.
Tułów:
zdecydowanie mocny, zwarty, grzbiet prosty, dobrze umięśniony. Klatka piersiowa obszerna sięgająca łokci. Zad szeroki i lekko opadający. Brzuch lekko podkasany.
Ogon:
średniej długości, wysoko osadzony, zakręcony na grzbiecie w kształcie obwarzanka, czubek ogona dotyka boków lub grzbietu.
Kończyny:
Kończyny przednie (piersiowe) mocne i proste o stosunkowo skośnych i muskularnych łopatkach i łokciach skierowanych wprost do tyłu, przedramiona proste o lekko odsiebnie ustawionym śródręczu.
Kończyny tylne (miedniczne) silne i muskularne, oglądane od tyłu są proste i równoległe. Przód tylnych kończyn jest harmonijnie zaokrąglony. Udo jest szerokie, staw skokowy umiarkowanie katowany.
Stopy przednie zwarte, okrągłe, dobrze wysklepione. Stopy tylne zwarte i nieco dłuższe i bardziej płaskie od przednich.
Owłosienie i umaszczenie:
Włos okrywowy jest prosty, sztywny i twardy, podszerstek miękki i gęsty, na szyi, grzbiecie i tylnej stronie pośladków sierść okrywowa jest dłuższa niż na reszcie ciała. Umaszczenie czarne, z tym, że bardziej jest pożądane o odcieniu brązowym lub matowym, przeważnie z białym znakowaniem lub białymi plamami na głowie, szyi, piersi, brzuchu, nogach i z białym końcem ogona. Dopuszczalne jest również umaszczenie czysto czarne.
Wzrost:
Wysokość w kłębie: idealna 57 cm u samców
52 cm u suk
Dopuszczalne odchylenia +/- 3 cm.
Cechy dopuszczalne, choć niepożądane:
– ogon szczątkowy,
- wilcze pazury,
- umaszczenie biało-czarne (na białym tle czarne plamy),
- sierść biała z dodatkiem koloru wilczastego, albo na białym tle plamy koloru wilczastego.
Wady:
- słaba kość,
- wysmukła kufa,
- duże uszy,
- zbyt jasne oczy lub z domieszką koloru niebieskiego,
- zbyt luźna skóra na podgardlu,
- zbyt głęboka lub beczkowata klatka piersiowa,
-zbyt strome łopatki,
- strome stawy skokowe,
- płaskie palce,
- prosty lub biczopodobny ogon,
- włos pofalowany lub kędzierzawy,
- inny kolor umaszczenia niż dozwolony przez wzorzec,
- agresja w stosunku do ludzi.
Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra opuszczone do moszny.
Bibliografia:
oprac. Monika Milian
Materiał ze strony: http://www.psymysliwskie.com.pl/wzorc/karelski.htm